Badania

W naszych poradniach oferujemy szereg specjalistycznych badań umożliwiających precyzyjną diagnostykę niedosłuchu.
Bezpłatne badania słuchu najwyższej klasy audiometrami klinicznymi:
• Audiometria tonalna
• Tympanometria i odruchy strzemiączkowe
• Audiometria słowna
• Parametry szumu
• Próby nadprogowe: SISI, Langenbeck, Test Sullivana

Płatnie wykonywane badania obiektywne:
• Otoemisja akustyczna TEAOE, DPOAE
• ABR ( BERA)

Audiometria tonalna

Badanie audiometryczne tonami prostymi umożliwia określenie stopnia ubytku słuchu dla poszczególnych częstotliwości. Wyniki audiometrii tonalnej pozwalają wstępnie ocenić próg rozumienia mowy.

Audiometria impedancyjna

Audiometria impedancyjna obejmuje tympanometrię, pomiar podatności błony bębenkowej, pomiar podatności akustycznej układu przewodzącego ucha i rejestrację odruchów z mięśni śródusznych, tj. mięśnia strzemiączkowego i mięśnia napinacza błony bębenkowej.

Próba nadprogowa - SISI (Short Increment Sensivity Index)

Osobie badanej prezentowany jest ciągły ton o częstotliwości 1000Hz o poziomie 20dB SL (ponad próg). Co pewien czas dochodzi do krótkotrwałego zwiększenia poziomu dźwięku o 1dB. W razie uszkodzenia ślimaka badany spostrzega powyżej 60% z dwudziestu krótkotrwałych, jednodecybelowych przyrostów głośności. Za normę uznaje się spostrzeganie poniżej 20% przyrostów głośności, natomiast wyniki pomiędzy 20% i 60% nie mają znaczenia klinicznego.

Próba Langenbecka (Audiometria w szumie)

Wyznaczane są progi słyszenia tonów czystych w obecności szumu białego o poziomach kolejno 0, 10, 20, 30, 40dB SL (ponad próg). W normalnych warunkach oraz przy głuchocie przewodzeniowej odstępy między wyznaczonymi progami są równe 10dB. Przy uszkodzeniu ślimakowym różnice między progami są mniejsze niż 10dB, natomiast przy głuchocie pozaślimakowej odległości między progami są większe od 10dB.

Test Sullivana

Test Sullivana pozwala ocenić ruchomość strzemiączka, co jest użyteczne przy diagnozowaniu otosklerozy. Należy wykonać badanie audiometryczne na przewodnictwo kostne względne i bezwzględne. Jeśli suma różnica poziomów między krzywymi dla częstotliwości 250, 500 i 1000Hz jest mniejsza od 20dB, to można podejrzewać ograniczenie ruchomości strzemiączka.

Otoemisja akustyczna

Badanie otoemisji akustycznej jest oparte na rejestracji bardzo cichego sygnału akustycznego, który powstaje w ślimaku na skutek skurczu komórek słuchowych zewnętrznych. Czuła sonda mikrofonowa, podobna do sondy stosowanej w audiometrii impedancyjnej, którą umieszcza się w przewodzie słuchowym zewnętrznym, umożliwia rejestrację tego sygnału. Amplituda otoemisji akustycznej jest bardzo niewielka i nie przekracza wartości progu słyszenia. Biorąc pod uwagę źródło sygnału otoemisji, powszechnie uważa się, że badanie to umożliwia ocenę aktywnych procesów zachodzących w ślimaku podczas przetwarzania energii mechanicznej w elektryczną.
Do zarejestrowania otoemisji konieczna jest prawidłowa funkcja ucha środkowego. Wszelkiego rodzaju patologie zachodzące w obrębie ucha środkowego mogą uniemożliwić rejestrację tego sygnału. Zatem badanie otoemisji akustycznej powinno być poprzedzone oceną stanu ucha środkowego. Z uwagi na fakt, że sygnał otoemisji akustycznej ma bardzo małą amplitudę, badanie to musi być wykonywane w bardzo dobrych warunkach akustycznych.

Słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu – ABR (BERA)

Rejestracje ABR są wykonywane za pomocą elektrod powierzchniowych. Jedną z nich umieszcza się na szczycie głowy lub na czole w linii pośrodkowej. Druga elektroda umieszczona jest za uchem, na wyrostku sutkowatym lub na płatku usznym po stronie bodźcowanej. Trzecia elektroda, tzw. Elektroda uziemiająca, jest umieszczana na wyrostku sutkowatym lub płatku usznym ucha przeciwnego. Na uszy zakłada się słuchawki, takie same jak stosowane w badaniach audiometrycznych. Mogą być również stosowane słuchawki wewnątrzuszne.